Diakonie

DIAKONIA UWIELBIENIA

Modlitwa uwielbienia jest najbardziej bezinteresowną formą modlitwy, gdyż w niej nie koncentrujemy się na tym, co jeszcze chcielibyśmy od Boga otrzymać, ani nawet na tym, co nam dał, ale nasza myśli i serca zwracamy ku Jego świętej obecności. Pragniemy być przy Bogu ze względu na Niego samego. Modlitwa uwielbienia otwiera serca i detronizuje nasze „ego” – daje  pierwszeństwo Bogu. Jednoczy nas z Bogiem, otwiera na Jego wolę, w niej oddajemy się Bogu i Jego prowadzeniu. Gdy  wychwalamy Pana, zostajemy napełnieni Jego radością. Ta modlitwa oczyszcza nasze serca i pozwala Bogu „prześwietlać nas”, co  prowadzi do przemiany, a często też do uzdrowienia duchowego i fizycznego. Gdy z wiarą wielbimy Jezusa, to w sposób szczególny możemy doświadczać obecności królestwa Bożego w nas. Uwielbienie Boga jest także skutecznym narzędziem walki duchowej i skuteczną bronią przeciw szatanowi.

Jesteśmy grupą ludzi, która w naszej Wspólnocie odkrywa w sobie dar wielbienia Pana. Podczas wspólnej modlitwy charyzmatycznej, w miarę jak otwieramy się na działanie Ducha Świętego, Bóg chce nam dać się poznać. Odkrywa nam rąbek tajemnicy swego Bytu, swej Istoty. Podobnie, jak podczas modlitwy osobistej, w czasie wspólnych spotkań, chce On z nami przebywać, chce mówić do nas, chce być „Bogiem z nami”. Naszym zadaniem jest pozwolić Mu na to oraz pomóc innym wejść w modlitwę uwielbienia. Służyć Bogu darem uwielbienia to dla nas wielki przywilej i odpowiedzialność. Chcemy to czynić z radością, ale i pokorą, czyli pełną bojaźni czcią. Pragniemy wzrastać w tym darze i rozwijać go poprzez spotkania diakonii, dni skupienia, warsztaty muzyczne i rekolekcje. Jeśli odkrywasz w sobie ten dar to dołącz do nas i razem chwalmy Jezusa!

 

CAFE 33,3
Diakonia Cafe 33,3 swoją posługę rozpoczęła zimą 2016 r. To co nas charakteryzuje to chęć służenia innym. W Kościele katolickim słowo „diakonia” dotyczy różnych form działalności. Wymyśliliśmy więc nietypową działalność, mianowicie kawiarenkę. Można nas nazwać diakonią gościnności. Chcemy, aby ludzie się ze sobą poznawali, integrowali. Nie ma nic lepszego, jak rozmowy przy wspólnym stole, kawce, herbatce, ciasteczku :)
W skład Cafe 33,3 obecnie wchodzi 5 osób. Kawiarenka jest czynna zawsze przed spotkaniem wspólnotowym (od godz.: 17.50).
Jeśli chcesz dołączyć, to serdecznie zapraszamy!


DIAKONIA MODLITWY WSTAWIENNICZEJ
    Wstawiać się za kimś oznacza „ujmować się za kimś”. Posługa modlitwy wstawienniczej jest formą „ujmowania się za kimś” przed Bogiem, jest orędowaniem braci i sióstr za kimś za osobą, która nie jest w stanie udźwignąć swojego osobistego ciężaru.
    Wywodzi się z dwóch fragmentów Pisma Świętego. W Biblii znajdziemy wiele przykładów takiej modlitwy. Pierwszy pochodzi z Księgi Wyjścia (Wj 17, 8-13), kiedy to Mojżesz modlił się za walczący lud Izraela. Kiedy jego ręce były uniesione, Izrael wygrywał, gdy Mojżesz słabł i opuszczał ręce, natychmiast przewagę zdobywał przeciwnik. Po pewnym czasie stało się jasne, że nie da rady trzymać rąk w górze bez przerwy. Tu z pomocą przyszli Aaron i Chur, którzy podtrzymywali jego ręce, kiedy słabły. To do nich często porównywane są osoby posługujące modlitwą wstawienniczą - symbolizują bowiem pomoc w sytuacji, kiedy brak już sił, by modlić się  samemu.
Drugim fragmentem z Biblii, na który zwykliśmy się powoływać, jest uzdrowienie paralityka. Jezus uzdrowił go ze względu na wiarę nie jego samego, lecz jego przyjaciół. (Mt 9, 1-8, Mk 2, 1-12, Łk 5, 17-26). Sytuacja ta pokazuje, że kiedy czujemy, że nie mamy już wiary w to, że moc Boga może objawić się w naszym życiu, należy prosić o wstawiennictwo innych.
Posługa ta jest zgodna z nauką Kościoła Katolickiego zawartą w Katechizmie. Czytamy tam, że Wstawiennictwo jest modlitwą prośby, która bardzo przybliża nas do modlitwy Jezusa. On jest bowiem jedynym wstawiającym się u Ojca za wszystkich ludzi, a w szczególności za grzeszników. I dalej: W czasie Kościoła wstawiennictwo chrześcijańskie uczestniczy we wstawiennictwie Chrystusa: jest wyrazem komunii świętych (KKK 2634-2636).
    Modlitwa wstawiennicza jest modlitwą o łaskę przezwyciężenia grzechu lub jego skutków, uzdrowienie zranień i wspomnień, umocnienie w słabości. Ma pomóc w otwarciu się na działanie Bożego przebaczenia i Jego miłość.
Jest kilka istotnych elementów, o których należy pamiętać, planując przyjście na  modlitwę wstawienniczą.
Po pierwsze: należy być w stanie łaski uświęcającej, czyli być po spowiedzi św. i móc przystępować do Komunii św. W stanie grzechu ciężkiego jesteśmy oddaleni od  Boga i niezdolni do przyjęcia Jego darów. Spowiedź św. jest pierwszym konkretnym krokiem ku Panu. Po drugie: posługujący modlą się za osobę, która przychodzi osobiście, a nie za osoby trzecie.
    Trzeba pamiętać, że modlitwa wstawiennicza nie zastąpi sakramentów, ale stanowi pomoc w duchowych zmaganiach.
Dlatego kiedy jak Mojżesz modlisz się w jakiejś sprawie tak długo, że niemal omdlewasz i wiesz, że nie dasz rady dalej robić tego sam – możesz przyjść do nas. Kiedy Twoje problemy Cię przygniatają i wiesz, że bez czyjejś pomocy nie zrobisz ani kroku, albo czujesz, że znalazłeś się „pod ścianą” – zapraszamy. Nasza posługa polega na szczerej, bratniej modlitwie za Ciebie i miejsce, które boli. Opieramy się w wierze na obietnicy, którą zostawił nam Jezus: „Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w  niebie” (Mt 18, 19-20).
Diakonia modlitwy wstawienniczej posługuje w trzeci wtorek miesiąca o godz. 18:30 w Centrum Pastoralnym przy parafii św. Michała Archanioła w Zamościu.


DIAKONIA MODLITWY ZA MIASTO
Diakonia modlitwy za miasto zawiązała się z miłości do Boga. Również z pasji spacerowania i odkrywania urokliwych miejsc naszego miasta. Codziennie pokonujemy kilometry w drodze naszych codzienny trosk… Nie musimy dźwigać ich sami. Wierzymy, że Bóg otwiera niebo nad nami. Pewien ksiądz powiedział, iż modlitwa ma moc stwarzania komuś życia. Najcenniejszy dar, jaki możemy podarować naszym bliskim, sąsiadom, mieszkańcom Zamościa i okolic. Niech śladem, jaki odciśniemy na naszej ścieżce życia, stanie się modlitwa za parafie w naszej diecezji, urzędy, miejsca pracy, szkoły, przychodnie zdrowia, miejsca kultury, odpoczynku i rozrywki, by ogłaszać chwałę Boga i Jego panowanie nad nami. Spotykamy się w pierwszy poniedziałek miesiąca, w umówionych miejscach na terenie miasta. Dzielimy się na mniejsze grupki i udajemy się na spacer. W jego trakcie powierzamy Panu w cichej modlitwie sprawy miasta. Zachęcamy do włączanie się w modlitwę także tych, którzy nie mogą pójść razem z nami, lecz łączą się sercem. Ponadto każdego dnia zanurzamy w modlitewnej pamięci tych, których spotykamy na naszej drodze i te miejsca, w których przebywamy. Może wystarczyłbym właśnie ja i mój czas biegnący w zegarku, co umyka pomiędzy wskazówkami…

DIAKONIA PROROCKA

...Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają tę samą czynność - podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami. Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary: bądź dar proroctwa - [do stosowania] zgodnie z wiarą;.... (Rz 12, 4 n)
Starajcie się posiąść miłość, troszczcie się o dary duchowe, szczególnie zaś o dar proroctwa!
Czym jest proroctwo?
Charyzmat proroctwa jest jednym z darów Duch Świętego "Ten zaś, kto prorokuje, mówi ku zbudowaniu ludzi, ku ich pokrzepieniu i pociesze." ( 1 Kor 14, 1n). Dar proroctwa to swego rodzaju przesłanie z nieba – dar, dzięki któremu Bóg przemawiając przez konkretną osobę, kieruje swoje słowo do konkretnych osób lub całej zgromadzonej wspólnoty. W tak rozumianym proroctwie nie chodzi jednak o przepowiadanie przyszłości. Choć może się i tak zdarzyć. Proroctwo nie jest też jakąś nową formą objawienia. Wręcz przeciwnie: zarówno prorokujący jak i przesłanie pozostają całkowicie w służbie aktualnego nauczania Kościoła, opartego na Piśmie Świętym i Tradycji.
Można więc powiedzieć, że proroctwo ma za zadanie przede wszystkim aktualizować Boże Objawienie w konkretnych momentach życia poszczególnych osób i wspólnot. Właśnie dlatego, kiedy proroctwo jest głoszone w zgromadzeniu wiernych, posiada wielki wpływ na sposób prowadzenia ludzi do Boga jak i na samo indywidualne doświadczenie wiary – na pogłębienie i obudzenie żywej świadomości bliskiej i miłującej obecności Ducha Świętego.
Celem i zadaniem diakonii prorockiej jest szczególnie przyjmowanie,  odczytywanie, rozeznawanie i ogłaszanie Słowa Bożego, czyli proroctw na spotkaniach modlitewnych Wspólnoty, (a także w innych sytuacjach np. na modlitwie wstawienniczej) wskazanych przez Pana.
Natomiast na spotkaniach formacyjnych diakonii uczymy się jak wzrastać w posłudze i posługiwać się  charyzmatem proroctwa. Staramy się  poszukiwać  Bożego Słowa i Jego Woli, a więc tego do czego wzywa  Pan poszczególne osoby, diakonię lub całą Wspólnotę.
Prorocy niech przemawiają po dwóch albo po trzech, a inni niech to roztrząsają!
Zadania członków diakonii prorockiej
Osoby będące w diakonii prorockiej muszą trwać przy Panu Bogu, modlić się codziennie, czytać Pismo Święte i wsłuchiwać się w słowo Boga skierowane do niego na dany czas. Aktywnie poszukiwać woli Pana. Często jednak w miarę swoich możliwości i obowiązków uczestniczyć w Adoracji Najświętszego Sakramentu oraz we Mszy Świętej. Prosić Boga o prowadzenie i kierowanie, prosić o zachętę. Modlić się, aby Bóg działał przez niego. Prorok powinien modlić się za siebie i innych. Prorok nie powinien bez ważnych przyczyn opuszczać spotkań wspólnotowych, korzysta z posługi stałego spowiednika lub kierownika duchowego.
Prorok jest posłuszny Kościołowi. We Wspólnocie posłuszeństwo realizuje się wobec pasterza i osoby odpowiedzialnej za diakonię prorocką. Obowiązkiem każdego członka diakonii prorockiej jest przekazywanie proroctw osobie odpowiedzialnej.
Proroctwo jest wypowiadane na spotkaniu Wspólnoty. Jest ona dla Wspólnoty lub dla osoby, która prosiła o modlitwę, np. wstawienniczą. Jeśli ktoś nie prosił o modlitwę, prorok nie przekazuje proroctwa, nawet gdy mu się wydaje, że je otrzymał.
Osoba prorokująca powinna dbać o swój dar, rozwijać go i pielęgnować, przyjmować i głosić Słowo Boga. Dar będzie wzrastał tylko wtedy, gdy prorok będzie nim służył innym. Dlatego każda osoba obecna na spotkaniu Wspólnoty (nie tylko z diakonii prorockiej) powinna być otwarta się na działanie Ducha Świętego.
Kto może być w diakonii prorockiej?
Posługiwanie charyzmatem proroctwa nie jest łatwe, wymaga determinacji ,odwagi i łamania stereotypów w sobie. Należy pamiętać że jesteśmy narzędziem w ręku Boga ,  który wzywa nas do wypowiedzenia SŁOWA, które Pan chce wypowiedzieć przez ciebie, tak jak potrafisz i czujesz bez upiększeń i frazesów. Jeśli prorok ma mówić w imię Boga, to wcześniej musi się całkowicie poddać Jego woli , nasłuchując głosu Boga. Bóg nie posługuje się człowiekiem jak nagraną płytą, ale korzysta z jego wszystkich zasobów: uczuć, woli, rozumu, ust, stylu bycia ,języka  – aby przez nie przemawiać do obecnych. Dlatego w dar ten wrastamy stopniowo, po głębokim i osobistym zawierzeniu się. Ponadto każdy charyzmat - a zawłaszcza proroctwa - wymaga potwierdzenia i rozeznania przez osoby do tego powołane, bez ich akceptacji nie można nim posługiwać.
W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie! (1 Tes 5,18-20)

INNE (TV33.3, wychowawcza, techniczna, modlitwy domowej, ...)

Facebook Twitter Google+ Pinterest